Justyna Karolak dziwi się światu. Tym napisem wita wszystkich tablica wjazdowa do miasta, jakim jest Karolakowo. A pod spodem, drobnym maczkiem, widnieje jeszcze dopisek: „Jaką cudowną rzeczą jest oko! Swoje uważam za prawdziwy miękki aparat fotograficzny, który robi zdjęcia nie świata zewnętrznego, lecz mojej najtwardszej myśli i myśli jako takiej.” Z pozdrowieniem dla Salvadora Dali, wita w swoim mieście, na osobistym blogu – Justyna Karolak. Zanim rozpoczniesz zwiedzanie, pozwól najpierw, że się przedstawię: notki "O mnie" i "Kontakt" – znajdziesz w Archiwach – Styczeń 2013.
piątek Czerwiec 23rd 2017
JUSTYNA KAROLAK DZIWI SIĘ ŚWIATU. TYM NAPISEM WITA WSZYSTKICH TABLICA WJAZDOWA DO MIASTA, JAKIM JEST KAROLAKOWO. A POD SPODEM, DROBNYM MACZKIEM, WIDNIEJE JESZCZE DOPISEK: „JAKĄ CUDOWNĄ RZECZĄ JEST OKO! SWOJE UWAŻAM ZA PRAWDZIWY MIĘKKI APARAT FOTOGRAFICZNY, KTÓRY ROBI ZDJĘCIA NIE ŚWIATA ZEWNĘTRZNEGO, LECZ MOJEJ NAJTWARDSZEJ MYŚLI I MYŚLI JAKO TAKIEJ.” Z POZDROWIENIEM DLA SALVADORA DALI, WITA W SWOIM MIEŚCIE, NA OSOBISTYM BLOGU – JUSTYNA KAROLAK. ZANIM ROZPOCZNIESZ ZWIEDZANIE, POZWÓL NAJPIERW, ŻE SIĘ PRZEDSTAWIĘ: NOTKI "O MNIE" I "KONTAKT" – ZNAJDZIESZ W ARCHIWACH – STYCZEŃ 2013.
Manchester 2017 – komentarz karolakowy

Manchester 2017 – komentarz karolakowy

Kolejny islamski atak terrorystyczny, a media znów mówią: „incydent”. Tak, to tylko „incydent”. Zginęły „tylko” 22 osoby. „Osoba” – następne jakże anonimowe słowo. A liczba 22 przypomina tę samą odpowiedź na najważniejsze pytanie egzystencjalne, jaką wskazał dowcipny komputer w Autostopem przez galaktykę. Lecz jak brzmiało to pytanie?... Nikt już nie pamięta – nikt nie wie. I właśnie dlatego mówimy: „incydent”, „osoba” oraz „prawie nic się [...]

Przebrzydła grzeczność – refleksja karolakowa

Przebrzydła grzeczność – refleksja karolakowa

Czy Pippi Pończoszanka, przeurocza dziewczynka wykreowana przez Astrid Lindgren, mogłaby być bohaterką literacką wymyśloną – dzisiaj? Nie sądzę! Niestety, z nieomal fizycznym bólem stwierdzam, że nie – że nikt nie pozwoliłby Pippi narodzić się dziś… Niechlujne, kuse sukieneczki. Niedbale naciągnięte pończoszki. Pełna swobody i beztroska Pippi. Te cechy czynią z dziecięcej literackiej bohaterki wcielone marzenie pedofila. A nowoczesne feministki, zamiast cieszyć [...]

Herbata prosto z mrozu – refleksja karolakowa

Herbata prosto z mrozu – refleksja karolakowa

Mama i tata nauczyli mnie kilku rzeczy – ogromnie się cieszę, że je znam i umiem. To były same drobne, nieznaczne rzeczy, ale ważne jak oddychanie. Dziwię się tym rodzicom, którzy nie udzielają identycznych nauk swoim dzieciom. A dzieciom tym współczuję dogłębnie. I jednocześnie lękam się jak potwora – przyszłości, w której te drobne rzeczy, te fundamentalne lekcje pochodzące ze starego świata, przepadną bez echa, zgniją w śmietniku historii. Jak ktoś przychodzi [...]

Zagadka o człowieku – refleksja karolakowa

Zagadka o człowieku – refleksja karolakowa

Największą zagadką o człowieku jest poczucie wdzięczności, z którym się zmaga. Ukłonić się, czy odejść w swoją stronę w milczeniu? Oto pytanie… Za rzadko mówię ludziom: – Dziękuję! Ale za to umiem zrobić inną – kapitalną – rzecz. I robię ją często. Za każdym razem – kompletnie spontanicznie, nieomal bezwiednie. Bez żadnej intencji. Po prostu robię ją – i już. Umiem zadrzeć głowę, wpić się naiwnym wzrokiem w niebo, i powiedzieć – do nieba, do [...]

Ludzkie zwierzę – refleksja karolakowa

Ludzkie zwierzę – refleksja karolakowa

Czym różni się człowiek od zwierzęcia? Zdolnością abstrakcyjnego myślenia? Nie. Mój znajomy twierdzi, że zdolnością do tworzenia historii: człowiek to jedyne zwierzę na Ziemi, które umie stworzyć historię. I korzysta z tej zdolności każdego dnia. Ja powiedziałabym krócej: pamięcią. Lubimy mówić: nie ma przeszłości ani przyszłości, jest tylko teraźniejszość. Ale to nieprawda. Jesteśmy dziwnymi zwierzętami, które pamiętają. Słonie pamiętają, gdzie [...]

Śnij się ładnie – refleksja karolakowa

Śnij się ładnie – refleksja karolakowa

Lubię, kiedy śnię się ładnie. Gdy we śnie fruwam bez wysiłku pomiędzy miastem a lasem, okrążam szkolny budynek, odwiedzam ulicę z dzieciństwa, zaglądam przez okna, szybko odlatuję między drzew korony i jestem wyższa niż drzewa, na koniec ląduję bosymi stopami na trawie. A jak otwieram oczy, to już nie są bezchmurnie niebieskie. Zapach świeżej trawy zastępuje miejski deszcz parujący z rozgrzanego chodnika. Zamiast frywolnego fruwania jest spóźniony autobus. Zamiast [...]

Chyba wracam – refleksja karolakowa

Chyba wracam – refleksja karolakowa

Chyba wracam do pamiętnika. Jestem zdziwiona. Nie myślałam. Sądziłam, że pamiętniki były dawno. A teraz, zdaje mi się, że są – nieuniknionością. Myślę, że pamiętnik nie przebrzmiał. Że stał się nader specyficznym akcentem. Że wyrósł ze śmiałości, zamiast z nieśmiałości. Nie szkodzi. Się nie złoszczę. Mogłoby mnie nie być, a jestem dzięki temu, że pamiętam. Że piszę. Na własny – skromny, subiektywny, wiecznie zdziwiony – sposób piszę [...]

O literaturze kobiecej

O literaturze kobiecej

Pewien czytelnik zgłosił mi ciekawy problem do rozstrzygnięcia: czym jest tzw. „literatura kobieca” i jak ja – jako kobieta-pisarz, twórca powieści – rozumiem rolę kobiet-pisarzy we współczesnej literaturze? Postanowiłam przemyśleć ten problem i zająć własne stanowisko w jego obrębie… Owocem tych przemyśleń jest artykuł pt.: „Literatura kobieca – gatunek czy wymysł?”, który przeczytacie [...]

Usiądźmy na chwilę – refleksja karolakowa

Usiądźmy na chwilę – refleksja karolakowa

Zanim ruszysz w drogę, usiądźmy na chwilę przy stole. Zjedzmy razem posiłek, napijmy się. Zobacz mnie: jestem ciekawa Twojej podróży. Znajdź dla nas chwilę – opowiedz mi o sobie. Dokąd się wybierasz? Co zamierzasz? Wspomnisz mnie czasem? Ja na pewno Cię wspomnę. Ani razu nie zadzwonię i nie spytam, jak się miewasz. Łączność z Tobą mi się rozpłynie – nie ujarzmię tej prostolinijnej więzi, nie zmuszę jej, żeby została. Dlatego nie zadzwonię, listu nie napiszę; [...]

Czy jesteś antyrasistą? – refleksja karolakowa

Czy jesteś antyrasistą? – refleksja karolakowa

Wychowałam się w świecie, w którym być człowiekiem – oznaczało: być uczciwym człowiekiem. W miano człowieczeństwa od razu wpisane było – być w porządku. I wobec świata, i siebie. Być w porządku, czyli starać się, by każdemu podjętemu działaniu towarzyszyły dobre intencje. Nikomu świadomie, intencjonalnie nie złorzeczyć i przyjmować drugiego człowieka, jakim jest – co nie znaczy, że pojmować go kompletnie bezkrytycznie, lecz tolerować, to jest: [...]

 Strona 1 z 9  1  2  3  4  5 » ...  Ostatnia »